MetLef Coaching

Voor elkaar zorgen of een Wip Kip

Het blijft een verhaal en nog geen einde in zicht.

Een verhaal omdat het bijna een surrealistische belevenis is geworden. Al jaren terug wist onze grote leider Mark Rutte ons te vertellen dat we toch echt meer voor elkaar mochten gaan zorgen.

Mantelzorg werd meer en meer een modewoord. Kijk naar elkaar om en laat de overheid maar meer op een afstand. Mooi bedacht. En vooral goed voor de overheid.

Met terugwerkende kracht kijk ik naar het Mantelzorg fenomeen met wisselende gevoelens. Let een beetje op elkaar is prima. En waar blijft de rol en verantwoordelijkheid van de overheid.

Ooit spraken wij, alle Nederlanders, met elkaar af dat in sommige gevallen de overheid te hulp schiet als mensen de mogelijkheden en de middelen niet hebben om te zorgen voor zichzelf of voor hun naasten.

En daar wordt de twijfel en weerstand tegen Mantelzorg gevoed.

Karin en Arie zijn anders dan de meesten van ons. En kunnen het dagelijks leven zonder een beetje ondersteuning niet goed aan. Ook nooit goed gekund. Op jonge leeftijd, zo rond hun 15de kwamen beiden, zonder veel scholing terecht op de Sociale werkplaats. Konden en kunnen daar een eigen salaris verdienen. En doen dat al ruim veertig jaar.

En altijd met ondersteuning vanuit hun systeem van herkomst. Zonder dat er ooit aanspraak gedaan werd op welk deel van de overheid ook. Zo ging dat. Moeder zorgde voor Karin. Ook nadat Karin en Arie trouwden en zelfstandig gingen wonen.

In alle jaren van hun huwelijk was er altijd ondersteuning. Moeder, Zus en andere zus.

Tot een vijftal jaren geleden er een aanvraag voor een PGB werd gedaan. Toen begon het minder aangenaam te worden. De PGB was nodig om de ondersteuning te kunnen blijven doen. Karin en Arie werden ouder en de vraag om hulp nam toe. Na een lange procedure en veel papier heen en weer werd er een PGB toegestaan. Toegestaan. Niet uit liefde of om elkaar (overheid versus burger) te helpen, maar simpelweg omdat er een wet was en is. Een afspraak tussen overheid en burger.

Naar nu blijkt is die toestemming niet meer aan de orde. Karin en Arie gaan geen PGB geld meer krijgen. Vanaf september kunnen ze geen zorg meer inkopen. End of Story.

De reden van de gemeente, die eerder een en ander toestond, is een simpele reden. Althans voor dat stukje van de overheid dat liever Wip Kippen koopt dan een beetje te zorgen voor hun inwoners.

Arie en Karin zijn niet PGB Machtig. Dat betekent zoveel als dat zij niet in staat zijn te bepalen welke zorg er nodig is. En zeker vanaf september niet meer. Daar is klaarblijkelijk iets veranderd. Want eerder kregen ze wel PGB Geld. Toen waren ze zeker wel PGB Machtig en nu niet meer?

Het begint me te duizelen. Karin is nu bijna zestig en heeft het niveau van een kind van acht, Arie is ook bijna zestig en heeft het niveau van een 12 jarige. Altijd al zo geweest en niets in veranderd. Oh, Ja, daarom hadden ze hier en daar een beetje hulp nodig.

Dus als ik het goed begrijp Mark dan moeten we voor elkaar zorgen, en dat vooral ook uit eigen zak betalen. En PGB is niet voor mensen met een verstandelijke beperking.

Ik vraag me maar niet af wat er per September gaat gebeuren. En ja rekenen doen we niet. Maar wat nu als de familie van Arie en Karin langgeleden nou eens niet gedacht had; wij gaan ze helpen en ondersteunen? En ze waren terecht gekomen in een instelling of op een beschermt wonen plek? Hoe zou de rekensom er dan voor de overheid hebben uitgezien.

Mij helpt het vaak om even m’n ogen dicht te doen en te visualiseren. Hoeveel Wip Kippen had de gemeente Schagen voor het niet uitgegeven geld kunnen kopen.

Ik zie de Gedempte Gracht helemaal volstaan met Wip Kippen, met spelende ambtenaren. Die hebben daar nu tijd voor.